Klimvermogen is fundamenteel geen kwestie van "hoeveel vermogen" maar van "of de tractie voldoende is". Bij constante snelheid op een helling is de vereiste tractie gelijk aan de hellingsweerstand plus de rolweerstand (aerodynamische weerstand is verwaarloosbaar bij lage snelheid):
F(N) = m × g × sinθ + m × g × cosθ × f
waarbij m de totale massa is inclusief voertuig en passagiers (kg), g = 9.8, θ de hellingshoek is, en f de rolweerstandscoëfficiënt is (ongeveer 0,015–0,03 voor luchtbanden op harde oppervlakken).
In de techniek worden hellingen uitgedrukt in procent: een helling van 10% ≈ 5,71°, 20% ≈ 11,31°.
Een recreatieve driewieler met een totaalgewicht van 250 kg die een helling van 10% beklimt:
F = 250 × 9,8 × sin(5,71°) + 250 × 9,8 × cos(5,71°) × 0,02 ≈ 244N + 48,8N ≈ 293N
Bij een klimsnelheid van 6 km/u (1,67 m/s) is het benodigde vermogen aan het wiel:
P = 293N × 1,67 m/s ≈ 489W
Met een motorrendement van 85% en een regelaarrendement van 96% vereist de batterijzijde ongeveer 600W. Dit betekent dat een unit met een nominale waarde van 500W al op — of voorbij — volledige belasting staat op een helling van 10% bij 6 km/u, en in de praktijk zal vertragen tot 4–5 km/u. Dit verklaart de veelvoorkomende feedback van "hij is nominaal 800W, maar kan de gemeenschappelijke helling niet beklimmen".
Een naafmotor drijft het wiel direct aan zonder reductietandwiel, dus het gehele wielkoppel moet van de motor komen:
Wielkoppel T = F × r (r is wieldiameter, meestal 0,25m)
In het bovenstaande voorbeeld: T = 293 × 0,25 ≈ 73Nm.
De meeste direct-aangedreven naafmotoren hebben een nominaal koppel in het bereik van 20–40 Nm en kunnen alleen klimmen door te vertrouwen op kortstondige overbelasting, wat resulteert in ernstige verwarming, efficiëntieverlies en verminderde levensduur op lange termijn. Dit is precies de technische reden voor "prima op vlak terrein, oververhit en vertraagt op elke helling".
Middenaandrijfmotoren of tandwieloplossingen vermenigvuldigen het koppel via de overbrengingsverhouding, waardoor dezelfde motor meerdere keren het wielkoppel kan leveren — maar met een complexere structuur en hogere kosten. Drie-wielers gebruiken een andere oplossing.
Als twee onafhankelijke naafmotoren direct aan de twee achterwielen van een driewieler zijn gemonteerd, moeten de wielen in een bocht verschillende radii afleggen (het buitenste wiel legt een langer traject af). Zonder differentieel:
Een mechanisch differentieel laat de twee wielen met verschillende snelheden draaien terwijl het motorkoppel ertussen wordt verdeeld. Vandaar dat de juiste architectuur voor recreatieve driewielers en sightseeingvoertuigen "enkele motor + differentieel achteras" is, niet "dubbele naafmotoren". Dit wordt vaak over het hoofd gezien bij de selectie, maar bepaalt direct de duurzaamheid en de veiligheid in bochten.