عملیات دوچرخه کمکی برقی تفریحی مشترک در آمریکای شمالی در یک پردیس دانشگاهی بزرگ

پیشینه پروژه

یک دانشگاه جامع بزرگ در آمریکای شمالی شامل مناطق آموزشی، خوابگاه‌ها، مرکز ورزشی، کتابخانه و پارک تحقیقاتی است. فواصل بین مناطق طولانی است، پیاده‌روی زمان قابل توجهی می‌برد و شاتل‌های دانشگاه با فواصل زمانی زیاد تردد می‌کنند. وسایل نقلیه سوخت‌سوز از عبور از محوطه دانشگاه ممنوع هستند، در حالی که اتومبیل‌های شخصی و اسکوترهای برقی به طور نامنظم پارک شده بودند و خطرات ایمنی ایجاد می‌کردند.

دانشگاه به دنبال یک سیستم استاندارد دوچرخه کمکی برقی اشتراکی برای رفت و آمد کوتاه در محوطه دانشگاه برای دانشجویان و کارکنان بود که به مشکلاتی مانند پارک نامنظم، سرعت زیاد و شارژ غیرمجاز رسیدگی کند. زمستان‌های محلی سرد با باران و برف مکرر است که نیازمند برد کافی، ضد آب بودن و عملکرد ضد لغزش است. جاده‌های دانشگاه عمدتاً شیب‌های ملایم و مسیرهای پیاده‌روی هستند که نیازمند کمک فنر نرم و هندلینگ ساده است. مدیریت همچنین خواستار ادغام داده‌های عملیاتی با سیستم‌های دانشگاه برای نظارت ایمنی و پاسخگویی بود.

راه حل

دوچرخه‌های کمکی برقی تفریحی مخصوص دانشگاه با فریم‌های کم‌ارتفاع و زین‌های راحت مستقر شدند که کمک فنر نرمی را برای شیب‌های ملایم ارائه می‌دهند. سیم‌کشی‌ها، اتصالات و محفظه‌های باتری دارای درجه ضد آب IPX5 پلاس بودند، همراه با تایرهای آج‌دار ضد لغزش و گلگیر برای باران و برف. بسته‌های باتری دارای عایق دمای پایین و استراتژی هوای سرد BMS برای محدود کردن کاهش برد در زمستان بودند.

عملیات از احراز هویت یکپارچه دانشگاه استفاده می‌کند: دانشجویان و کارکنان از طریق کدهای QR حساب دانشگاه باز می‌کنند، با مناطق سواری که توسط ژئوفنسینگ محدود شده‌اند و به طور خودکار سرعت را کاهش داده و در خارج از محدوده دانشگاه اطلاع می‌دهند. GPS داخلی و سنسورهای موقعیت، هشدارهای سقوط خودکار را فعال می‌کنند که به پلتفرم ایمنی دانشگاه ارسال می‌شود. نقاط پارک ثابت و کابینت‌های شارژ متمرکز، شارژ غیرمجاز را ممنوع می‌کنند. تیم عملیات، وسایل نقلیه را بر اساس برنامه‌های کلاسی زمان‌بندی می‌کند و در ساعات اوج، استقرار موجی بین خوابگاه‌ها و مناطق آموزشی را اجرا کرده و بین کلاس‌ها به مرکز ورزشی و کتابخانه منتقل می‌شود.

نتایج و ارزش بلندمدت

پس از راه‌اندازی، زمان رفت و آمد کوتاه در محوطه دانشگاه به طور محسوسی کاهش یافت و فشار پیاده‌روی بین خوابگاه‌ها و مناطق آموزشی را کاهش داد. پارک نامنظم دوچرخه‌ها و اسکوترهای برقی شخصی به شدت کاهش یافت و گردش پیاده را بهبود بخشید. ضد آب بودن، ضد لغزش بودن و بهینه‌سازی برد در هوای سرد، عملکرد وسایل نقلیه را در باران و برف با در دسترس بودن بالا در زمستان حفظ کرد.

ژئوفنسینگ، محدودیت‌های سرعت و هشدارهای سقوط به طور قابل توجهی خطرات ایمنی سواری در محوطه دانشگاه را کاهش داد. مدیران دید واقعی از توزیع و وضعیت وسایل نقلیه با پاسخگویی واضح‌تر به دست آوردند. زمان‌بندی موجی، گردش را با دوره بازپرداخت قابل کنترل افزایش داد. این مدل به مرجعی برای دانشگاه‌های مجاور تبدیل شده است و یک الگوی عملیاتی و ایمنی قابل تکرار برای تحرک اشتراکی کم‌سرعت در محوطه دانشگاه در آمریکای شمالی ارائه می‌دهد.