Leid: Onder de EU-verordening inzake batterijen en afgedankte batterijen (EU) 2023/1542, vanaf februari 2027 moeten nieuwe batterijen voor elektrische voertuigen, batterijen voor lichte vervoermiddelen (LMT) — inclusief die voor e-bikes en e-scooters — en industriële batterijen van meer dan 2 kWh die op de EU-markt worden gebracht of in gebruik worden genomen, een "batterijpaspoort" dragen. De Europese Commissie heeft op 21 augustus 2026 een bijgewerkt leidraad voor datapunt gepubliceerd om exploitanten te helpen zich voor te bereiden.
| Mijlpaal | Vereiste |
|---|---|
| Vanaf 2026 | Labelvereisten worden van kracht |
| Vanaf 2027 | QR-codevereisten zijn van toepassing; batterijpaspoort verplicht vanaf februari 2027 |
| In scope | EV-batterijen, LMT-batterijen (e-bikes, e-scooters, e-cargo bikes), industriële batterijen boven 2 kWh |
| Verantwoordelijke partij | De economische operator die de voltooide batterij op de EU-markt brengt, niet de cel- of moduleleverancier |
De meest ingrijpende zin is die over verantwoordelijkheid. Voor exporteurs verandert het de contractstructuur direct:
De leidraad van de Commissie van augustus 2026, "Digital Batteries Passport — data points by category", somt datapunt per batterijcategorie op en markeert welke verplicht, optioneel of alleen in bepaalde gevallen van toepassing zijn. Onder het regelgevend kader dekken de gegevens breed:
(Opmerking: het bovenstaande vat de categorieën onder het regelgevend kader samen; specifieke velden en de verplichte/optionele status moeten worden gevolgd door het leidraaddocument zelf.)
Ten eerste is dit geen document schrijven — het is het bouwen van een dataketen. De vereiste gegevens komen van celmakers, BMS-leveranciers, pack-assemblers, fiets-OEM's en recyclers. Een packmaker zonder CO2-voetafdruk op celniveau en gegevens over gerecycled gehalte zal een leeg paspoort produceren. De overeenkomsten voor gegevens in de toeleveringsketen moeten daarom tijdens 2026 worden onderhandeld, niet vanaf januari 2027 worden gestart.
Ten tweede moet het paspoort zo lang leven als de batterij. Het paspoort en de QR-code moeten toegankelijk blijven gedurende de levensduur van de batterij, en verantwoordelijkheid en status moeten worden bijgewerkt wanneer een batterij wordt hergebruikt, gereviseerd of opnieuw toegewezen. Voor merken die batterijwissel, tweede leven gebruik of vervangende packs na verkoop uitvoeren, creëert dit reële systeemoverhead.
Ten derde, interoperabiliteit en machineleesbaarheid. Een paspoort is geen PDF; het moet machineleesbaar en uitwisselbaar zijn tussen systemen. Als de ERP of MES van een exporteur geen gestructureerde gegevens kan uitvoeren, degradeert het proces tot handmatige formulierinvulling — wat op schaal onvermijdelijk mislukt.
Het batterijpaspoort verandert een batterij effectief van een product in een traceerbare dataketen. Het verhoogt de toetredingsdrempel voor de industrie in plaats van een eenmalige kosten toe te voegen. Voor grootschalige exporteurs is het een kans om nalevingscapaciteit om te zetten in een competitieve voorsprong; voor goedkope leveranciers zonder gegevenscapaciteit is het een expliciet exit-mechanisme.